Πότε παίρνουμε τα κουτάβια απο την μάνα και τα αδέρφια;

Σε ποια ηλικία πρέπει ένα κουτάβι να χωριστεί από τη μαμά και τα αδέρφια του; Δες γιατί κινδυνεύει ένας σκύλος αν υιοθετηθεί πολύ νωρίς!

 Σε τι ηλικία μπορούν τα κουτάβια να αφήσουν τη μητέρα τους για τις νέες τους οικογένειες; Οι εκτροφείς και οι ειδικοί στη συμπεριφορά των σκύλων πιστεύουν ότι το εύρος των 8-12 εβδομάδων είναι η κατάλληλη ηλικία για αυτή τη μετάβαση.

 Ο αποχωρισμός του κουταβιού από τη μάνα και τα αδέρφια του σε ηλικία πέντε έως έξι εβδομάδων, ή χειρότερα, ακόμα πιο νωρις, πρόκειται να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην υγεία του σκύλου καθώς μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να υποφέρει πολύ.

 Η υιοθεσία κουταβιών ηλικίας 8 εβδομάδων είναι τυπική

 Η παραδοσιακή ηλικία που παίρνουμε τα κουτάβια από την μάνα τους είναι στις οχτώ πρώτες εβδομάδες. Τότε είναι που τα περισσότερα σκυλάκια είναι σε θέση να τρώνε καλά, δεν χρειάζεται πλέον να θηλάζουν ή να τρώνε συμπληρωματική φόρμουλα, μπορούν να κινηθούν επαρκώς και αναγνωρίζουν τον κόσμο γύρω τους.

 Επιπλέον, σε αυτήν την ηλικία είναι καλά κοινωνικοποιημένα με την οικογένειά τους και με τα άλλα ζώα στο σπίτι. Έχουν εκτεθεί σε μια ποικιλία από εικόνες, ήχους και μυρωδιές και ενώ δίνουν προσοχή σε αυτά, δε φοβούνται. Στην ηλικία των οκτώ εβδομάδων είναι έτοιμα να αφήσουν τη μητέρα και τα αδέρφια τους και να πάνε στο νέο τους σπίτι.

 Η ηλικία των 9-10 εβδομάδων είναι γενικά η καλύτερη επιλογή

 Δεδομένου ότι ορισμένα κουτάβια τείνουν να περνούν μια περίοδο φόβου στην ηλικία των οκτώ εβδομάδων (η αναγνώριση του κόσμου γύρω τους μπορεί να προκαλέσει άγχος), πολλοί εκτροφείς και νέοι ιδιοκτήτες θα προτιμούσαν να περιμένουν μία ή δύο εβδομάδες ακόμη. Αυτό το διάστημα μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά στη ψυχολογία τους.

 Στην πραγματικότητα, σε αυτή την ηλικία το κουτάβι έχει περάσει την περίοδο φόβου των οκτώ εβδομάδων, αν είχε, οπότε είναι λίγο πιο σίγουρο και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Αναπτυξιακά, είναι έτοιμο να μάθει, να εξερευνήσει και να καταλάβει ποια θα είναι η νέα του ζωή.

 Η ηλικία των 11-12 εβδομάδων είναι η κατάλληλη για μερικές ράτσες

 Μερικοί εκτροφείς προτιμούν να κρατούν τα κουτάβια τους λίγο περισσότερο από 10 εβδομάδες. Ειδικά οι toy ράτσες σκύλων, συμπεριλαμβανομένων των Chihuahuas, των Papillons και άλλων μικροσκοπικών σκύλων, θα κρατήσουν τα κουτάβια μέχρι την ηλικία των 11 έως 12 εβδομάδων.

 Αυτά τα μικροσκοπικά μουσουδίνια μπορεί να είναι αρκετά εύθραυστα σωματικά και ενδέχεται να ωριμάσουν πιο αργά διανοητικά και συναισθηματικά ως μωρά. Μερικές ακόμη εβδομάδες με τη μητέρα και τα αδέρφια τους, καθώς και με τα άτομα της οικογένειάς τους, συνήθως είναι ό,τι καλύτερο για αυτά.

 Τα μεγαλύτερα κουτάβια, ωστόσο, δεν πρέπει να περιμένουν τόσο πολύ για το νέο τους σπίτι. Η ηλικία των εννέα έως δέκα εβδομάδων είναι μια χαρά, αλλά η υιοθεσία του σκύλου σε μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να είναι προβληματική, διότι είναι πιο δυνατά και θορυβώδη, πράγμα που ενδεχομένως δυσκολεύει τους νέους ιδιοκτήτες να δεσμευτούν με ένα ενθουσιασμένο, μεγαλόσωμο κουτάβι.

 Επίσης, ένα μεγαλόσωμο κουτάβι 10 εβδομάδων εξακολουθεί να είναι ένα εξαρτώμενο μωρό, ενώ στις 12 εβδομάδες, αυτό αλλάζει. Επομένως, είναι πολύ πιο εύκολο για τους νέους ιδιοκτήτες να συνδεθούν με ένα κουτάβι 8 έως 10 εβδομάδων και να το εντάσσουν στη νέα του καθημερινότητα.

 Γιατί τα κουτάβια χρειάζονται χρόνο με τη μητέρα και τα αδέρφια τους

 Ο αποχωρισμός του κουταβιού από τη μάνα και τα αδέρφια του δεν πρέπει να γίνεται πριν την ηλικία των οχτώ εβδομάδων. Η μητέρα έχει να διδάξει στο κουτάβι της μαθήματα που θα το επηρεάσουν σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

 Ωστόσο, και τα αδέρφια του μπορούν να μάθουν σημαντικά πράγματα. Ιδανικά, αν η μητέρα έχει πεθάνει, τα αδέρφια πρέπει να παραμείνουν μαζί.

 Το κουτάβι πρέπει να μάθει βασικά κοινωνικά και συμπεριφορικά χαρακτηριστικά

 Τα κουτάβια που εγκαταλείπουν την σκυλίσια οικογένειά τους πολύ νωρίς παρουσιάζουν άμεσα προβλήματα συμπεριφοράς. Συνήθως φοβούνται πολλά πράγματα και παρουσιάζουν έλλειψη αυτοπεποίθησης.

 Μπορεί επίσης να καθυστερήσουν να συνδεθούν με τους ανθρώπους ή αντίθετα, μπορεί να προσκολλώνται τόσο έντονα στους νέους ιδιοκτήτες τους, με αποτέλεσμα να πανικοβάλλονται όταν μένουν μόνα τους. Η ικανότητα να ηρεμούν και να χαλαρώνουν όταν το αφεντικό φεύγει από το σπίτι λείπει στα περισσότερα από αυτά τα σκυλάκια.

 Το δάγκωμα είναι επίσης μια συνηθισμένη συμπεριφορά σε αυτές τις περιπτώσεις. Η μητέρα και τα αδερφάκια μαθαίνουν στο κουτάβι να ελέγχει το δάγκωμά του. Όταν το σκυλάκια πηγαίνουν στο νέο τους σπίτι, είναι αναμενόμενο να δαγκώνουν σε κάποιο βαθμό, καθώς πειραματίζονται και ανακαλύπτουν το νέο τους περιβάλλον.

 Ωστόσο, όταν στερούνται αυτά τα πρώτα μαθήματα, μαθαίνουν να δαγκώνουν όλο και πιο δυνατά και η εκπαίδευση του σκύλου για να μη δαγκώνει γίνεται πιο δύσκολη και απαιτητική.

 Ομοίως, πρέπει να ξέρουμε πότε παίρνουμε τα κουτάβια από την μάνα τους, γιατί η αλληλεπίδραση με άλλα σκυλιά και ανθρώπους επηρεάζεται άρδην από έναν πρώιμο αποχωρισμό.

 Δεδομένου ότι δεν ξέρουν πως να συμπεριφερθούν σωστά, μπλέκουν εύκολα σε σκυλοκαυγάδες και κινδυνεύουν. Εφόσον η μητέρα τους δεν είχε την ευκαιρία να τους μάθει πως να συμπεριφέρονται θα είναι πάντα κοινωνικά αδέξια.

 Τα κουτάβια χρειάζονται χρόνο για να μεταβούν από το γάλα στη στερεά τροφή

 Η διαδικασία του απογαλακτισμού γίνεται συνήθως σε ηλικία τεσσάρων έως πέντε εβδομάδων. Αυτός ο σημαντικός μεταβατικός χρόνος διασφαλίζει ότι τα κουτάβια λαμβάνουν την κατάλληλη τροφή από τη μητέρα τους, γεγονός που υποστηρίζει τη μακροπρόθεσμη υγεία των σκύλων.

 Επιπλέον, η διακοπή της διαδικασίας απογαλακτισμού από πολύ νωρίς έχει παρενέργειες στη συμπεριφορά του σκύλου. Ο θηλασμός, ακόμη και μετά τον απογαλακτισμό, μπορεί να είναι πηγή παρηγοριάς και εφησυχασμού, ενώ ένα κουτάβι αρχίζει να συνηθίζει τις στερεές τροφές.

 Όταν τα κουτάβια δεν έχουν επαρκή χρόνο για να κάνουν τη μετάβαση μόνα τους, είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ανασφάλειες και άγχος, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται και να ταλαιπωρούνται στη καθημερινότητά τους.

 Αν και στην Ελλάδα ο αποχωρισμός του κουταβιού από την οικογένειά του σε συγκεκριμένη ηλικία δεν έχει κατοχυρωθεί νομικά, σε ορισμένες πολιτείες της Αμερικής αυτό απαγορεύεται αυστηρά και επιφέρει ποινές.

 Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ότι η υιοθεσία πρέπει να γίνεται τη κατάλληλη χρονική στιγμή, λαμβάνοντας υπόψη τη ψυχική και σωματική υγεία του ζώου. Αυτό δεν ωφελεί μόνο το ίδιο το ζωντανό, αλλά και τις πιθανότητες που έχει να να υιοθετηθεί από μια οικογένεια και να λάβει τη σωστή φροντίδα.

Παρόμοια Άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *